مقدمه:
اگر توانمندسازی را فرآیندی بدانیم که طی آن‌ افراد،گروه‌ها و جوامع از وضعیت موجود زندگی و شرایط حاکم بر آن آگاهی پیدا می‌کنند و برای رسیدن به وضعیت‌ مطلوب،اقدام‌هایی آگاهانه و سازمان‌یافته،انجام‌ می‌دهند.از این منظر توانمندسازی سبب ایجاد قابلیت‌ در افراد و گروه‌های محروم برای مشارکت فعال و آگاهانه‌ در تأمین رفاه فردی و اجتماعی می‌شود.
اگرچه برنامه‌ توانمندسازی افراد و جوامع در قلمرو حمایت‌های‌ اجتماعی است اما باتوجه‌به اینکه هدف نهایی آن منجر به فقرزدایی می‌شود بنابراین موفقیت برنامه‌های‌ فقرزدایی نیازمند طراحی و اجرای برنامه‌های‌ توانمندسازی است.(وزارت رفاه و تأمین اجتماعی، مرداد ۱۳۸۴)
این برنامه‌ها،از طریق همکاری‌های بین‌بخشی و فرابخشی و مشارکت ذی نفعان و گروه‌های هدف در تمام‌ سطوح سیاستگذاری،برنامه‌ریزی،اجرا،نظارت،بهره‌ برداری گزارش‌دهی و ارزشیابی صورت می‌گیرد و طی آن‌ فرد،خانواده،اجتماع و حوزه‌های وسیع‌تر جامعه در ابعاد مختلف فردی-روان‌شناختی،اقتصادی،اجتماعی، فرهنگی و حقوقی به ظرفیت‌ها و توانمندی‌های مطلوب‌ نایل می‌شوند.ایجاد اشتغال ، در راستای کاهش فقر، دستیابی به رفاه و برآوردن نیازهای اولیه گروه هدف بوده است. از دیگر اثرات مثبت اشتغال می توان به مواردی چون ادغام اجتماعی،کسب توان لازم برای مدیریت عرصه های مختلف زندگی و بالا رفتن عزت نفس گروه هدف اشاره داشت. اشتغال، سبب افزایش مهارت ها، تعاملات اجتماعی، کسب هویت فردی و جمعی و بهبود جایگاه اقتصادی و اجتماعی م یشود. بنابراین برای کاهش فقر و عدم تسری آن به نسل بعد اشتغال به عنوان گام نخست و مؤثر در برنامه ریزی کسب و کار های نو پا و بالاخص حمایت از توانمندسازی زنان سرپرست خانوار خاصه خانواده معتادین و یا زندانیان مدنظر قرارگرفته است. همچنین قرار گرفتن در گروهای کوچک و یا متوسط در قالب واحد های کارگاهی ، اجرای برنامه های مشاوره ای، آموزشی و حمایتی را برای جامعه هدف تسهیل میکند

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.
فهرست